Η συλλογική ακρίδα

Η Νέα Δημοκρατία προχωρά όπως η φωτιά στο ξερό χωράφι. Μετά την κατάργηση του ΕΣΥ, την υποβάθμιση της παιδείας και την εισαγωγή των ιδιωτικών μούφα-πανεπιστημίων, το παιχνίδι διανομής υπερκερδών με τα κόκκινα δάνεια, την εκτίναξη των ενοικίων, την εκτίναξη των τιμών των προϊόντων, την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας, τον ερχομό του 13ωρου, τη διάλυση των μέσων μαζικής μεταφοράς και αρκετά ακόμη που ξεχνούμε έρχεται η κατάργηση άνω των 200 καταστημάτων ΕΛΤΑ σε όλη τη χώρα. Μετά τις σαρωτικές πυρκαγιές που σβήνουν μόλις φτάσουν στη θάλασσα, τις καταπατήσεις αρχαιολογικών και δασικών περιοχών, το μπάζωμα της φυσικής ομορφιάς και αρκετά ακόμη που ξεχνούμε αναμένονται αυξήσεις στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και κινήσεις απαξίωσης της εταιρείας που για πολλούς περιγράφουν κάποια πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης του νερού. Σε αυτό μπορούμε να προσθέσουμε φυσικά την –αγαπημένη στο καθεστώς– καταπάτηση των θεσμών και της δικαιοσύνης, την επικοινωνιακή χυδαιότητα με προσβολές ακόμα και απέναντι στους πιο αδύναμους και φυσικά τη διαφθορά που στέκει πια ως στοιχείο ταυτότητας για τους ιλουστρασιόν ζωοκλέφτες και κλεφτοκοτάδες που κυβερνούν αυτό τον τόπο.

Ακόμα και η καταγραφή των κινήσεων μοιάζει αρκετή ώστε να περιγράψει μια εκστρατεία ερήμωσης της χώρας. Τις πράξεις μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί να αντιληφθεί τίποτα ως αγαθό, ως κοινή περιουσία και συμβολικό δημόσιο χώρο. Κάθε τι αναβοσβήνει σαν ευκαιρία. Το νερό, το τοπίο, η υγεία των πολιτών. Όλα αναβοσβήνουν όπως οι πολύχρωμες ταμπέλες των ενεχυροδανειστήριων που ζητούν να σου βουτήξουν τα τιμαλφή. Η κυβέρνηση είναι μια συλλογική εταιρεία που ορίζει η ίδια τους κανόνες με τους οποίους θα κινηθεί εμπορικά και δεν θα απολογηθεί σε κανένα. Εδώ δεν υπάρχει όριο, μόνο μια αχαλίνωτη πλεονεξία, μια βουλιμία χωρίς χόρταση, μια έξαλλη μπίζνα ενάντια σε όλους. Η ΝΔ υπό το καθεστώς Μητσοτάκη είναι διχαστική στην πιο υλική βάση που έχει τεθεί. Μπίζνες για τους δικούς μας και για τους άλλους απόλυτος αποκλεισμός, επιβολή και αυταρχισμός. Μια συνθήκη υποσαχάριας χώρας άλλων δεκαετιών, όπου όταν έρθει η ώρα της αποχώρησης δεν έχει μείνει ούτε μαχαιροπίρουνο.

Μια συλλογική ακρίδα. Όχι ένα σμήνος, αλλά ένα έντομο συντονισμένο. Ένα ενιαίο σώμα. Αποτελούμενο από άπειρα σημεία με κοινό συμφέρον και κοινή βουλιμία. Η όγδοη πληγή του Φαραώ που καλύπτει τον ήλιο πάνω από το άγονο χωράφι που παρέλαβαν. Αυτό, που τώρα μετέτρεψαν σε έρημο, σε απόλυτη διάλυση, σε ένα πράγμα που δεν θυμίζει καν κοινότητα, πόσο μάλλον κράτος.

Η Νέα Δημοκρατία είναι μια καταστροφή. Μαζί όμως είναι και το σημείο μηδέν από όπου πρέπει να ξεκινήσουν εκ νέου οι προσδιορισμοί ζητημάτων που μέχρι χθες έμοιαζαν αυτονόητα. Τι είναι αγαθό και τι δημόσιο; Ποια είναι τα δικαιώματα των πολιτών και ποιες οι υποχρεώσεις του κράτους;

Σε έναν αιώνα που η αυτοματοποίηση και η ταχύτητα της τεχνολογίας θα μπορούσαν να απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την εργασία μέσα σε βιώσιμες κοινωνίες, έχουμε ακριβώς το αντίθετο. Λιγότερες και χειρότερες δουλειές, περισσότερη ανεργία, διάλυση της φύσης, διάλυση των κοινωνιών, εξαθλίωση και αποκλεισμό.

Το ζήτημα είναι πότε θα παύσει αυτό το αίσχος να φορά την προβιά του αυτονόητου. Πότε η χυδαιότητα, η καταπάτηση και η αρπαγή θα σταματήσουν να έχουν θεσμική κάλυψη (ή ακόμη και θεσμική μορφή) και θα αντιμετωπίζονται ως εγκλήματα κατά του συνόλου.

Πότε η ίδια η πολιτική θα προσφέρει λύσεις στα προβλήματα των πολιτών και δεν θα αποτελεί το βασικό τους πρόβλημα.

Του Θωμά Τσαλαπάτη

Κατηγορίες: Xρονολογική σειρά, Ενημέρωση, Κοινωνικά