Τόνοι μελάνης, ή μάλλον εκατομμύρια ηλεκτρονικά χτυπήματα, αφιερώνονται σε έντυπα, ηλεκτρονικές σελίδες, αναρτήσεις κάθε είδους, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Ζόραν Μαμντάνι θα είναι από την Πρωτοχρονιά του 2026 ο 111ος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, του Μεγαλύτερου Μήλου του κόσμου, κατακτώντας (με ποσοστό 50,4%) μια καθαρότατη νίκη επί του βασικού του αντιπάλου, Άντριου Κουόμο, παλιάς καραβάνας, γόνου πολιτικής οικογένειας, πρώην δημάρχου της πόλης και επίσημου αγαπημένου των ισχυρότερων Δημοκρατικών για το αξίωμα αυτό.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του νικητή, παγκοσμίως γνωστά: 34 ετών (ο νεότερος δήμαρχος από το 1917), πολυπολιτισμικής ταυτότητας (μητέρα του η σπουδαία ινδή σκηνοθέτρια Μίρα Ναΐμ που έκανε αίσθηση στα ‘80ς και τα ‘90ς, πατέρας του ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Μαχμούντ Μαμντάνι που, μετά τα πανεπιστήμια της Ουγκάντα, Τανζανίας και Νότιας Αφρικής, διδάσκει τώρα στο Κολούμπια). Γεννήθηκε στην Ουγκάντα και δεν είναι μόνο πρώην ράπερ –όπως σκοπίμως επαναλαμβανόταν προεκλογικά– αλλά διπλωματούχος αφρικανικών σπουδών και (όπως απέδειξε στην εκστρατεία του) πολύγλωσσος. Η πολυπολιτισμικότητα και το καλλιτεχνικό περιβάλλον παραμένουν σταθερές της ζωής του, η σύζυγος του είναι συριακής καταγωγής αμερικανίδα και εικαστικός. Ο Ζόραν είναι μουσουλμάνος, η σύζυγος του χριστιανή και τίποτα ιδιαίτερο δεν φαίνεται να σημαίνει αυτό.
Ποια απ’ όλες τις ταυτότητες του επέλεξε ο ίδιος να αναδείξει στη δημόσια πολύμηνη προσπάθεια του; Όχι την εθνοτική, ούτε τη θρησκευτική –παρόλο που ουδόλως τις απέκρυψε ή τις υποτίμησε– αλλά την πολιτική. Δήλωσε δημοκράτης–σοσιαλιστής και τόσο οι προτάσεις του για την πόλη, όσο και οι σαφείς τοποθετήσεις του επί της γενικότερης πολιτικής πραγματικότητας διαπνέονται από αυτήν ακριβώς την ταυτότητα.
Ισοτιμία για όλους – Αξιοπρεπή διαβίωση – Κοινωνική συνοχή – Ανάδειξη του πολυπολιτισμικού/πολυφυλετικού χαρακτήρα της πόλης ως βασική της αρετή, υπήρξαν οι βάσεις της προσέγγισης του.
Ο Μαμντάνι κάθε άλλο παρά φοβήθηκε την τρομολαγνική μέθοδο αρνητικής εκστρατείας εναντίον του που εξαπέλυσε ο Τραμπ και το επιτελείο του, οι πολυεκατομμυριούχοι που συνασπίστηκαν για να τον διαλύσουν και οι πανίσχυροι φίλοι του Κουόμο.
Ναι, ο υποψήφιος απόλυτο outsider, που συγκέντρωσε το ταπεινότατο 1% στις πρώτες προκριματικές εσωκομματικές αναμετρήσεις για το χρίσμα των Δημοκρατικών το 2024, είναι απίστευτα επικοινωνιακός (πολύ λένε πως ξεπερνάει και τον Ομπάμα), φιλοχαμόγελος, με αστείρευτη ενέργεια. Φτάνουν αυτά για να κερδίσει τη λερναία ύδρα των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που διαπνέουν κάθε εκατοστό της πόλης του;
Πολιτική για τους πολλούς
Όχι πως η πολιτική καμπάνια δεν έπαιξε ρόλο. Ο Δημήτρης Αναστασίου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νότιου Ιλινόις και μέλος του αντίστοιχου επιτελείου του Μαμντάνι, υπήρξε εξαιρετικά διαφωτιστικός, τόσο για τα θετικά σημεία της πορείας του, όσο και για τις αστοχίες και λανθασμένες εκτιμήσεις των αντιπάλων του.
«Καταρχάς, ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε τον έλεγχο της επιθετικότητας του», μας λέει. «Πίστεψε κι ο ίδιος τις παραπλανητικές δημοσκοπήσεις που διοχετεύθηκαν στα δικά του ΜΜΕ περί δυναμικής του Κουόμο και άδειασε τον ίδιο τον υποψήφιο του, Κέρτις Σλίγουα, υπέρ του Κουόμο. Όταν ο τελευταίος διαπίστωσε ότι η στήριξη Τραμπ του έδιωχνε ψηφοφόρους, προσπάθησε να αποσυνδεθεί, πλασάροντας μια αντιτραμπική ρητορική, αλλά ήταν αργά.
Από την άλλη, όταν ο Ρεπουμπλικανός Σλίγουα κατήγγειλε ότι του προσέφεραν 10 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να αποσυρθεί υπέρ του Κουόμο, βρήκε τη στήριξη του Μαμντάνι, ο οποίος σε τηλεοπτικό debate απάντησε πως αν υπήρχε δεύτερη ψήφος, ο ίδιος θα ψήφιζε το Σλίγουα γιατί είναι έντιμος άνθρωπος. Το ότι έγινε προεκλογικά γνωστό πως πάνω από 40 εκατ. δολάρια (ενδέχεται να φτάνουν τα 100 εκατ.) συγκεντρώθηκαν από τα αντίπαλα στρατόπεδα (των Ρεπουμπλικανών, αλλά και των ελίτ των Δημοκρατικών), ώστε να διοχετευτούν σε πολύμορφη εκστρατεία αποδόμησης του Μαμντάνι (πχ σε διάσημους influencers που διακινούσαν ψεύτικα σενάρια και πληροφορίες γι’ αυτόν ή έσπερναν αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των λεγομένων του) επίσης εξόργισε ομάδες ψηφοφόρων και λειτούργησε υπέρ του.
Μεγάλο ρόλο στη νίκη έπαιξε ότι ο Μαμντάνι κατόρθωσε να μετακινήσει την ατζέντα των εκλογών, επιβάλλοντας τα δικά του επίδικα και δεν άφησε να την αλλάξουν οι αντίπαλοί του. Σε όλες τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις υπήρξε απολύτως νηφάλιος και ψύχραιμος, δεν απέφυγε καμία επιθετική ερώτηση, αλλά έμεινε προσηλωμένος στην ανάδειξη των προτάσεων του. Κι αυτό απέδωσε. Σύμφωνα με έρευνα του NBC ,πριν από 6 μήνες, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πως για τους Νεοϋορκέζους το βασικότερο πρόβλημα ήταν η ασφάλεια. Τώρα, το 65% των κατοίκων θεωρούν ως μείζον πρόβλημα τη στέγαση».
Εμπνέοντας τους νέους
Η νίκη βασίστηκε και στη συνεπή δουλειά των εθελοντών που από 50 αυξήθηκαν σε 100 χιλιάδες, άλλοι μέσω συνεχών αναρτήσεων, διοργάνωσης κάθε μορφής εκδηλώσεων, μοιράσματος υλικού παντού, συζήτησης στις γειτονιές. Η πολιτική της αμεσότητας, του συναισθήματος και του συλλογικού «εμείς» δεν ενέπνευσε μόνο τους εθελοντές, αλλά και τους ψηφοφόρους που προσήλθαν στις κάλπες σε ποσοστό που είχε να δει η πόλη από το 1969.
Πάγωμα των ενοικίων, αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου στα 30 δολάρια, δωρεάν ταχύτερα λεωφορεία, κοινοτικά ιατρεία, δωρεάν παιδικοί σταθμοί και πολλαπλάσιες τράπεζες τροφίμων. Πόλη βιώσιμη για όλους, με την αλληλεγγύη ως παράγοντα ασφαλείας. Πώς; Φορολογώντας τους υπερπλούσιους. Με σαφέστατες ταξικές αναφορές στις γλαφυρές περιγραφές του, ο Ζόραν όργωσε κάθε συνοικία. Μόνο που –αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουν πολλοί– δεν ξεπρόβαλε από το πουθενά. Ως μέλος της πολιτειακής Βουλής, πριν 9 χρόνια, πάλεψε για τα στεγαστικά δικαιώματα και την εφαρμογή προγραμμάτων για τους ευάλωτους, έτρεχε να αποτρέψει εξώσεις, έκανε απεργία πείνας υπέρ των οδηγών ταξί που δεν είχαν να ακριβοπληρώσουν τα αναγκαία για τη δουλειά τους σήματα –κερδίζοντας για λογαριασμό τους–, αύξησε με πιλοτικό πρόγραμμα τη χρήση των δημόσιων συγκοινωνιών κατά 30%, δούλεψε για την κατάργηση «φιλανθρωπικών οργανώσεων» που χρηματοδοτούσαν τον ισραηλινό στρατό, συνελήφθη για συμμετοχή στις πρώτες διαμαρτυρίες υπέρ της εκεχειρίας στη Γάζα. Δεν τον πτόησε το μηδαμινό ποσοστό εκκίνησης του, δεν άλλαξε, ούτε στρογγυλοποίησε τις θέσεις και την πρακτική του.
Τώρα, αρχίζουν όλα…
Παρά τον γενικό ενθουσιασμό, η μάχη της επόμενης μέρας θα είναι σκληρή. Θα είναι, όμως, και για τον Τραμπ που παρά τον πραγματισμό και την κυνική ευελιξία του, είδε την Καλιφόρνια του Νιούσομ να κερδίζει το δικαίωμα να αλλάξει τους εκλογικούς χάρτες υπέρ των Δημοκρατικών, την Πενσυλβάνια να αποκτά την πρώτη trans δήμαρχο, το Κολοράντο να εγκρίνει φορολόγηση των πλουσίων υπέρ χρηματοδότησης γευμάτων, το Τέξας να υπερψηφίζει πολλαπλασιασμό προγραμμάτων στήριξης παιδιών με αναπηρίες, το βαθύ ρεπουμπλικανικό Μισισίπι να εκλέγει 2 νέους Δημοκρατικούς γερουσιαστές και κυρίως τη Βιρτζίνια και το Νιού Τζέρσεϊ να αποκτούν κυβερνήτες Δημοκρατικούς.
«Όχι πως ο Τραμπ έχει χάσει ήδη το παιχνίδι», προειδοποιεί ο Δ. Αναστασίου. «Ο ίδιος έχει σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, ενώ οι Δημοκρατικοί δεν έχουν πρόταση και οι ελίτ το γνωρίζουν. Πού θα κάτσει η μπίλια σε 4 χρόνια»; Οι Δημοκρατικοί πάλι, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τον θνήσκοντα εαυτό τους. Με Νιούσομ, Κορτές, με το κύμα Μαμντάνι – Σάντερς να φουσκώνει, η όποια μετάβαση τους δείχνει εξαιρετικά δύσκολη.
Προς το παρόν, η χαρά έχει το πάνω χέρι , αφού –όπως δήλωσε και ο ακαταπόνητος Ρόμπερτ Ράιχ– ο λαός θυμήθηκε ότι έχει τη δύναμη.
Πηγή: www.epohi.gr
Κατηγορίες: Xρονολογική σειρά, Ενημέρωση, Κοινωνικά
Μην παραλείψετε να διαβάσετε:
Αναδημοσιεύουμε παρακάτω το άρθρο του Κώστα Τσουκαλά που αναφέρεται στις διαπραγματεύσεις και στα μηδαμινά…
Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την ανακοίνωση του ΣΕΤΑΠ πουα αφορά την καταβολή των αναδρομικών απο τον ΕΦΚΑ.…
Είθισται όταν γίνεται μια απεργία και μάλιστα επιτυχημένη, την επόμενη ή τις επόμενες μέρες…
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες η τετράωρη προειδοποιητική στάση εργασίας στην Αχαΐα, ενάντια στα σχέδια…
Το τελευταίο διάστημα έχουν ενταθεί οι μετακινήσεις συναδέλφων σε όλη την Ελλάδα από και προς…
