Cinema: Οι ταινίες της εβδομάδας

Προτάσεις και κριτική της εβδομάδας για το cinema απο την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

Νιγηρία, Ιούνιος 1993. Ο Μοσούντ Κασιμάουο Ολαουάλε Αμπιόλα, με το σύνθημα «Ελπίδα ’93: Αντίο στη Φτώχεια», φαίνεται να επικρατεί στις πρώτες ελεύθερες εκλογές που έχουν διεξαχθεί στη χώρα. Ενώ αναμένονται τα τελικά αποτελέσματα, ο στρατός περιπολεί στους δρόμους τρομοκρατώντας τους πολίτες. Πριν όμως από την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων, ο δικτάτορας στρατηγός Ιμπραήμ Μπαμπαγκίντα ακύρωσε τις εκλογές δημιουργώντας μεγάλη πολιτική κρίση. Ο Αμπιόλα τιμώντας τη λαϊκή εντολή και αψηφώντας τον νέο δικτάτορα Σάνι Αμπάτσα, αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της Νιγηρίας το 1994. Όμως δεν πρόλαβε να κυβερνήσει ούτε μια μέρα αφού συνελήφθη, καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και έμεινε στη φυλακή 4 χρόνια. Την ημέρα που επρόκειτο να απελευθερωθεί πέθανε ξαφνικά. Τα αίτια και οι συνθήκες του θανάτου του ουδέποτε διαλευκάνθηκαν.

Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο που ο Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ επέλεξε να τοποθετήσει την ιστορία που αφηγείται στην ταινία «Στη σκιά του πατέρα μου» (My father’s shadow).

Ο Κάπο εργάζεται στο Λάγος κι αυτό τον υποχρεώνει να περνά πολύ καιρό μακριά από την οικογένεια του που ζει σε κάποιο χωριό. Μια μέρα, και ενώ θέλει να ζητήσει από τον εργοδότη του τον μισθό που του χρωστά, ξεκινά για την πρωτεύουσα παίρνοντας μαζί και τους δυο γιους του. Στην ταινία παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια του μεγαλύτερου γιου τη ζωή στην πολύβουη μεγαλούπολη και την πολιτική ένταση που επικρατεί μερικές μέρες πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα.

Αν και γίνεται εμφανές το ταραγμένο ιστορικό πλαίσιο εκείνων των ημερών, ουσιαστικά η ταινία δε αποτυπώνει παρά την αγωνία του Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες. Η ταινία είναι ένα οδοιπορικό στον χώρο και τον χρόνο. Η γνωριμία των παιδιών με την πρωτεύουσα και το βίωμα από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Περισσότερο όμως είναι η επαφή με τον ίδιο τον πατέρα που σχεδόν απουσιάζει από τη ζωή τους.

Με πολύ ζωντανή σκηνοθεσία ο Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ δίνει ιδιαίτερη ένταση σε μια ταινία χωρίς ιδιαίτερη δράση. Άλλωστε είναι διάχυτη η απειλητική ατμόσφαιρα από στρατιώτες που περιπολούν. Πάνω απ’ όλα, όμως, στην ταινία αποτυπώνεται η τρυφερότητα, το νοιάξιμο, η αγάπη του πατέρα για τα παιδιά του και η αγωνία του για το μέλλον τους.

Νομίζω ότι το «Στη σκιά του πατέρα» είναι μία ταινία που λειτουργεί με εκκωφαντική ηρεμία. Αν κάτι τη χαρακτηρίζει είναι ένας βαθύς ουμανισμός, ένα βλέμμα στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όλα αυτά ο σκηνοθέτης τα συνθέτει και τα παρουσιάζει με ιδιαίτερη φυσικότητα, μέσα από μια στρωτή και χωρίς υπερβολές αφήγηση. Φτάνει όμως σε ένα πολύ δυνατό φινάλε, όχι κάθαρσης -που δεν χρειάζεται άλλωστε- αλλά εκκρεμοτήτων, αποριών και αναπάντητων ερωτημάτων για τα παιδιά. Μήπως δεν συμβαίνει σε όλους μας αυτό;

Επίσημη πρόταση της Μεγάλης Βρετανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Συνωμοσίες και ίντριγκες σε υψηλό επίπεδο

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Αιγύπτου το 2014, ουσιαστικά μετά τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης διαδεχόμενος τον Μοχάμεντ Μόρσι που είχε διαδεχτεί τον ανατραπέντα Χόσνι Μουμπάρακ. Οι μαζικές διαδηλώσεις των πολιτών κατά του Μόρσι οδήγησαν τον τότε υπουργό Άμυνας αλ Σίσι να κινήσει τον στρατό και να τον ανατρέψει. Έκτοτε κυβερνά τη χώρα με σιδηρά πυγμή.

Μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, αναγκαία για να καθορίσει το πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η μυθοπλασία, ας περάσουμε στην ουσία που είναι η ταινία του Ταρίκ Σαλέχ «Αετοί της Δημοκρατίας» (Eagles of Democracy).

Ο πιο και αγαπητός στο κοινό διάσημος ηθοποιός της Αιγύπτου Ζορζ Φάχμι, αποκαλούμενος Φαραώ της Οθόνης απολαμβάνει τη ζωή που του προσφέρει το ταλέντο του. Ξαφνικά όμως αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι μια σειρά από συναδέλφους του μπαίνουν σε μαύρες λίστες ως αντικαθεστωτικοί. Έτσι, όταν του προτείνεται από κάποια κυβερνητικά στελέχη να πρωταγωνιστήσει σε ταινία όπου θα υποδυθεί τον πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, δυσκολεύεται να αρνηθεί. Απρόθυμα θα δεχτεί και από τη μια στιγμή στην άλλη θα βρεθεί πλεγμένος στα γρανάζια μιας αδυσώπητης εξουσίας. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο σύνθετα όταν θα δημιουργήσει σχέση με την όμορφη σύζυγο του υπουργού Εθνικής Άμυνας. Και έπεται και συνέχεια.

Έχοντας δει τις προηγούμενες ταινίες του Ταρίκ Σαλέχ «Κάιρο: Εμπιστευτικό» (2017) και «Η συνομωσία του Καΐρου» (2022), μπορώ να πω ότι ο σκηνοθέτης συνεχίζει με τον ίδιο εύστοχο τρόπο να προσεγγίζει διάφορες όψεις της διαφθοράς και των μηχανισμών εξουσίας στην Αίγυπτο, ολοκληρώνοντας έτσι την Τριλογία του Καΐρου.

Με την κάμερα να «τρέχει» βουτάει χωρίς δισταγμό στα άδυτα της εξουσίας και ξεσκεπάζει όσα η τελευταία θα ήθελε να κρατήσει κρυφά. Γι’ αυτό άλλωστε και οι ταινίες του είναι απαγορευμένες στην Αίγυπτο, ο ίδιος ζει πια στη Στοκχόλμη από το 2015 και οι «Αετοί της Δημοκρατίας» έχουν γυριστεί στην Κωνσταντινούπολη.

Με στοιχεία φιλμ νουάρ και με έναν πρωταγωνιστή που είναι «όλα τα λεφτά», τον Φάρες Φάρες που πρωταγωνίστησε και στις προηγούμενες ταινίες της τριλογίας, οι «Αετοί της Δημοκρατίας» είναι μια εξαιρετικά αληθοφανής μυθοπλασία. Βασισμένη σε ένα καλοδουλεμένο σενάριο μια στιβαρή σκηνοθεσία, διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που αρέσουν στο κοινό. Έχει ένταση, σασπένς, χιούμορ, ερωτισμό, πολιτική άποψη.

Επίσης πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Τέλος αξίζει να αναφέρουμε και τη μουσική που έγραψε ο σημαντικός κινηματογραφικός συνθέτης Αλεξάντρ Ντεσπλά.

Επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Προβάλλονται επίσης

«Μουλέν: ο αντιστασιακός» (Moulin) του Λάσλο Νέμες: Τον Ιούνιο του 1943, ο Ζαν Μουλέν, ηγέτης της Γαλλικής Αντίστασης, συλλαμβάνεται στην προσπάθειά του να ενώσει ξανά τις δυνάμεις του «Μυστικού Στρατού». Ανακρινόμενος από τον Κλάους Μπάρμπι, επικεφαλής της Γκεστάπο στη Λυών, ο Μουλέν έρχεται αντιμέτωπος με μια ανελέητη σύγκρουση. Η τελευταία του μάχη απέναντι στη χειραγώγηση και τη βαρβαρότητα μόλις αρχίζει. Η τύχη της Ελεύθερης Γαλλίας εξαρτάται από αυτήν.

«Coyote vs. Acme» του Ντέιβ Γκριν: Ταινία με κινούμενα σχέδια και ηθοποιούς.

«Φτιαγμένος για εκείνη» (Wicker) των Άλεξ Χιούστον Φίσερ και Ελεανόρ Γουίλσον: Μεσαιωνική αγροτική πόλη και πατριαρχία σε μια δραμεντί εποχής.

«Τερατο-Μία» (Minster Mia) της Βερένα Φελς: Κινούμενα σχέδια.

Πηγή: Εφημερίδα Εποχή

Κατηγορίες: Xρονολογική σειρά, Ενημέρωση, Κοινωνικά