27 Ιουλίου 2012 – 27 Ιουλίου 2026 14 χρόνια χωρίς την ΑΤΕ Όταν η Μνήμη Γίνεται Διεκδίκηση

Η Αγροτική Τράπεζα δεν ήταν μια τέλεια τράπεζα. Ήταν όμως μια δημόσια τράπεζα με κοινωνική αναφορά, με παρουσία στην ελληνική περιφέρεια, με σχέση με τον αγροτικό κόσμο και με δυνατότητα άσκησης πολιτικής προς όφελος της κοινωνίας. Στις 27 Ιουλίου 2012 αυτή η ιστορία τελείωσε άδοξα, ή μάλλον την τελείωσαν άδοξα…

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου παρέδωσε την ΑΤΕ στην Πειραιώς του Σάλλα, για ρευστοποίηση, όπως τελικά αποδείχτηκε. Μαζί με τα δάνεια, τα ακίνητα και τις καταθέσεις, παραδόθηκαν και χιλιάδες εργαζόμενοι με τη διαβεβαίωση ότι οι θέσεις εργασίας θα προστατευτούν. Ξέρουμε πλέον πόση αξία είχαν εκείνες οι διαβεβαιώσεις…

Μέσα σε αυτή τη δεκατετραετία είδαμε εθελούσιες εξόδους, αποσχίσεις, κλεισίματα καταστημάτων, μετακινήσεις, ανατροπές στην εργασιακή μας ζωή και μια διαρκή προσπάθεια συρρίκνωσης του προσωπικού. Είδαμε εκατοντάδες συναδέλφους να φεύγουν είτε με το πιστόλι στο κρόταφο είτε επειδή σιχτίρησαν το «εξελιγμένο management» της Πειραιώς. Είδαμε να κυριαρχούν ο φόβος και η ανασφάλεια, που αιτιολογούν την ανοχή σε απαράδεκτες συμπεριφορές από τη ΔΑΔ και από τα στελέχη.

Σήμερα, όμως, το κυρίαρχο συναίσθημα δεν είναι ο φόβος αλλά η οργή.

Η οργή ενός εργαζόμενου που βλέπει την τράπεζα να ανακοινώνει συνεχώς νέα κέρδη, βραβεία, στόχους και επιχειρηματικές επιτυχίες, ενώ ο ίδιος δυσκολεύεται περισσότερο από ποτέ να τα βγάλει πέρα.

Η οργή ενός εργαζόμενου που βλέπει την ακρίβεια να καταπίνει το μισθό του και τα παιδιά του να ξεκινούν τη ζωή τους με χειρότερους όρους από αυτούς που είχε ο ίδιος.

Η οργή ενός εργαζόμενου που βλέπει ότι οι Μέτοχοι λαμβάνουν μερίσματα και τα Στελέχη παίρνουν bonus, ενώ ο ίδιος καλείται να αρκεστεί στην αναγνώριση της προσφοράς του. Μόνο που ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο και το ρεύμα δεν πληρώνονται με χτυπήματα στη πλάτη και με μπράβο…

Αν κάτι έχει αλλάξει θεαματικά όλα αυτά τα χρόνια, είναι η «απόσταση», το χάσμα ανάμεσα στους εργαζόμενους. Ένα χάσμα τόσο μισθολογικό όσο και ουσιαστικό, αφού για τη μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων η επαγγελματική εξέλιξη παραμένει ουσιαστικά κλειστός δρόμος μέσα σε έναν Οργανισμό 7.500 ανθρώπων.

Η Διοίκηση, με την πίεση, τη διαρκώς αυξανόμενη στοχοθεσία και την υποστελέχωση, εξακολουθεί να επιδιώκει τους στόχους της με τίμημα την εξουθένωση των εργαζομένων. Τίποτα νέο, θα πει κανείς. Όμως σήμερα, που η ανάγκη για προσωπικό είναι μεγαλύτερη από ποτέ και νέοι συνάδελφοι παραιτούνται επειδή δεν αντέχουν, σε κάποιους θα έπρεπε ήδη να έχουν ιδρώσει τα αυτιά…

Αλλά πού τέτοια…

Εδώ δεν ίδρωσαν αυτιά όταν δικαστικές αποφάσεις έκριναν παράνομες τις αποσχίσεις και επέβαλαν την επιστροφή εργαζομένων στην τράπεζα. Και εκεί η επιλογή της Διοίκησης φωτισμένη: Αντί να προσλάβει τους 49 εργαζόμενους της OELD, παρότι υπήρχε σχετική συμφωνία, επέλεξε να εφεσιβάλει τις αποφάσεις απλώς για να καθυστερήσει τη διαδικασία των εκ νέου προσλήψεων. Η πραγματικότητα βέβαια είναι πεισματάρα και το δικαστήριο την υποχρεώνει να τους ξαναπροσλάβει άμεσα, ήδη εμφανίστηκαν στην Εργάνη!

Δεκατέσσερα χρόνια μετά και οι αμοιβές μας παραμένουν καθηλωμένες. Η οικειοθελής παροχή έχει ροκανίσει κάθε αύξηση που πήραμε όλα αυτά τα χρόνια, είτε από κλαδικά είτε από επιχειρησιακά επιδόματα.

Τα κλιμάκια και οι πολυετίες παραμένουν σε εκκρεμότητα, καθώς η διεκδίκησή τους έχει καθυστερήσει τόσο συνδικαλιστικά όσο και νομικά. Οι αγωγές για τον Οργανισμό Εργασίας, με ευθύνη της ΔΗΣΥΕ του ΣΕΤΑΠ, έχουν πρακτικά θαφτεί στα αζήτητα. Σε αυτή τη συνεχή πορεία υποβάθμισης των δικαιωμάτων μας, οι ευθύνες των παρατάξεων που συγκυβερνούσαν την ΟΤΟΕ μέχρι πρόσφατα, ΔΗΣΥΕ και ΔΑΚΕ, είναι τεράστιες.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, κατά τα οποία η ΔΗΣΥΕ διέθετε την πλειοψηφία στα σωματεία ΣΕΤΑΠ και ΣΕΤΠ, δεν έκανε απολύτως τίποτα για την ενοποίηση. Φαίνεται πως δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για την πολυθρόνα, την καρέκλα ή το στασίδι…

Πρόσφατα, όταν το κλίμα άρχισε να αλλάζει, έπεσε στο τραπέζι μια πρόταση για α λα καρτ ενοποίηση, με προφανή στόχο να ελεγχθούν οι εξελίξεις και να μείνουν εκτός οι μη αρεστοί… Οι του ΣΕΥΤΠΕ, από την πλευρά τους, φοβούμενοι την εξαφάνισή τους μέσα σε έναν μεγαλύτερο σύλλογο, προτιμούν τα σκαμπό του δικού τους συλλόγου.

ΣΥΓΤΕ και ΕΝΩΤΙΚΟΣ δεν δείχνουν ιδιαίτερες διαθέσεις ενοποίησης, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Στον ΣΕΤΑΠ, πάλι, μετά από περισσότερα από σαράντα χρόνια κουλτούρας διαπαραταξιακών συνεργασιών, η ΔΗΣΥΕ αντί να επιλέξει την ενοποίηση επέλεξε τη διάσπαση, ψηφίζοντας αντικαταστατικά ένα μονοπαραταξιακό προεδρείο και πετώντας εκτός το 35% της ψήφου των συναδέλφων, γεγονός που εύλογα γεννά σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον.

Δεκατέσσερα χρόνια είναι μια μεγάλη διαδρομή. Χρόνια γεμάτα δύσκολες αποφάσεις, ανατροπές, αγωνίες και συγκρούσεις. Μέσα σε αυτή την πορεία, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο της σιωπής ούτε τη βολική θέση του θεατή.

Από τις μάχες για τις επιχειρησιακές συμβάσεις και τα μισθολογικά κλιμάκια μέχρι τη στήριξη απολυμένων εργαζομένων και τους αγώνες ενάντια στις αποσχίσεις και τις πολιτικές διάλυσης εργασιακών σχέσεων, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ήταν με τον αγωνιστικό της συνδικαλισμό στην πρώτη γραμμή.

Δεν διεκδικούμε το αλάθητο. Διεκδικούμε όμως το δικαίωμα να λέμε ότι δεν σιωπήσαμε, δεν συμβιβαστήκαμε και δεν εγκαταλείψαμε ποτέ την πλευρά των εργαζομένων. Αυτή είναι η διαφορά μας και αυτή είναι η παρακαταθήκη των 14 χρόνων δράσης μας στη Τράπεζα Πειραιώς.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι οι εργαζόμενοι αξίζουν περισσότερα από ψίχουλα, συνδικαλιστικές υποσχέσεις και ευχαριστήρια λόγια.