Είμαστε όλοι κουρασμένοι…

Το παρακάτω κείμενο του Θωμά Τσαλαπάτη (Εφημερίδα Εποχή) είναι αφιερωμένο σε όλους τους συναδέλφους που νιώθουν κουρασμένοι και μπουχτισμένοι από τη καθημερινότητα…

Είμαστε όλοι κουρασμένοι, ω πόσο κουρασμένοι. Η ζωή μάς εξαντλεί τους ώμους και η ρουτίνα κάνει τα γόνατά μας να τρίβονται. Και αν κουβαλούμε πράγματα αυτά δεν είναι ο ουρανός που κάποτε κουβαλούσε ο Άτλαντας. Είναι σακούλες, είναι βαλίτσες, είναι καθημερινότητες. Δεν είναι ο ουρανός αλλά ζυγίζουν το ίδιο. Τα χέρια λυγίζουν. Δεν μπορούν να χαϊδέψουν, δεν μπορούν να συνάψουν μια χειραψία, δεν μπορούν καν να χειρονομήσουν ενάντια σε ό, τι τα εξαντλεί. Μα τα κουρασμένα μέλη δεν σε βοηθούν να κουβαλήσεις. Σε υποχρεώνουν να τα κουβαλάς. Πολλαπλασιάζουν το φορτίο το οποίο θα έπρεπε να διεκπεραιώσουν. Και μεις συνεχίζουμε. Αν και κουρασμένοι. Σκάβοντας τα όρια της αντοχής σε σημεία και βάθη μέχρι λίγο πιο πριν άγνωστα. Πώς βρεθήκαμε εδώ; Πώς ιδρώσαμε μέχρι την αποξήρανση; Στο έδαφος αυτό τίποτα δεν φυτρώνει. Μόνο εδώ και εκεί ένας αναστεναγμός. Νοσταλγούμε τις ώρες της ξεκούρασης. Μα μοιάζουν τόσο μακριά. Και η απόσταση αυτή μας εξαντλεί εξίσου. Τις ώρες που περνάμε ξεφυσώντας, σε μια παύση ή μέσα σε μια μικρή σιωπή (τόσο μικρή που με το ζόρι χωράει λίγα δευτερόλεπτα) κοιτάζουμε πίσω μας. Και δεν θυμόμαστε τίποτα από όσα κάναμε. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη κατάρα της εξάντλησης. Δεν σου δίνει χώρο και χρόνο. Να σκεφτείς τι έχεις κάνει. Να νιώσεις ευχαριστημένος ή απογοητευμένος. Δεν νιώθεις τίποτα. Μόνο εξάντληση.

Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε πια τη ζωή από την εργασία. Σημειώνουμε στο ίδιο καρνέ τις δουλειές και τα ραντεβού, τις κοινωνικές εξόδους και τις εξόδους με φίλους. Έτσι που ακόμα και αυτές μοιάζουν με διεκπεραίωση. Γιατί η εξάντληση δεν μας δίνει μόνο τις ώρες που μας εξαντλούν. Μαζί μας παίρνει και αυτές που θα έπρεπε να μας ξεκουράζουν. Τις μεταμορφώνει. Τις σωρεύει στον ίδιο σωρό.

Και τίποτα δεν μας κουράζει περισσότερο από την εκμετάλλευση. Την αίσθηση αυτή πως το αποτέλεσμα της κούρασής μας στρέφεται εναντίον μας αφού δεν μας ικανοποιεί. Το ξέρουμε. Αυτός δεν είναι ένας τρόπος για να ζεις. Αλλά μοιάζουμε αποφασισμένοι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Απλά συνεχίζουμε χωρίς να το σκεφτόμαστε. Και αφού εμείς τελειώσουμε τη δουλειά και κάτσουμε για λίγο τότε εξοργιζόμαστε, διαπιστώνουμε, καταγγέλλουμε νοερά. Μα μόνο για λίγο. Ο ύπνος μας έχει πάρει στον καναπέ πριν καν να τελειώσουμε τη φράση μας.

Ζεις γρήγορα όταν δεν προλαβαίνεις να ζήσεις. Και η δική μου γενιά μοιάζει να περνά τα πιο γόνιμα χρόνια της στην επιτάχυνση. Σαν σπόρος καλός που οι σύγχρονες μέθοδοι τον στραπατσάρουν. Ενώ τον εκβιάζουν για πιο γρήγορη παραγωγή, για πιο πολύ καρπό, για πιο απότομη προσφορά κόντρα στη φύση του και κόντρα στην ίδια τη φύση. Contra Naturam που έλεγε και ο ποιητής. Είμαστε η εξαντλημένη σπορά. Και δεν θυμόμαστε καν πώς φτάσαμε ως εδώ. Ο χρόνος μας πέρασε ανάμεσα σε υποχρεώσεις. Διεκπεραιώσεις τώρα γυρνούν τα φύλλα του ημερολογίου μας. Είμαστε κουρασμένοι. Ω, τόσο κουρασμένοι. Θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα. Θα συνεχίσουμε. Γιατί αυτό κάνουμε εμείς. Συνεχίζουμε. Αλλά δεν ξεχνούμε. Αυτούς που μας κλέβουν τα λεπτά, αυτούς που εκπορνεύουν τις ώρες μας. Ο χρόνος αυτός δεν είναι δανεικός. Είναι κλεμμένος. Και μια μέρα θα επιστρέψουμε. Ζητώντας πίσω όλα μας τα λεπτά, φιμώνοντας όλα τα ξυπνητήρια, σπάζοντας όλα τα χρονόμετρα. Η ζωή θα γίνει και πάλι ο μόνος μας αριθμός. Και έτσι θα συνεχίσουμε τότε. Κουρασμένοι. Και αμέτρητοι.

Κατηγορίες: Xρονολογική σειρά, Ενημέρωση, Κοινωνικά